Κάποιες φορές, όταν κοιτάζω πίσω, συνειδητοποιώ ότι κάθε σχολική χρονιά είχε το δικό της "σήμα-κατατεθέν". Σαν να υπήρχε κάθε φορά ένας διαφορετικός άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφονταν οι συζητήσεις, οι συγκρίσεις, οι προσδοκίες και, τελικά, η εικόνα που διαμορφωνόταν για μένα και τη δουλειά μου.
Το σχολικό έτος 2023-2024 ήταν, με έναν τρόπο, η χρονιά της εμπειρίας. Ή τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβανόμουν τότε. Βρέθηκα σε ένα περιβάλλον όπου η σύγκριση με ανθρώπους που διέθεταν περισσότερα επαγγελματικά χιλιόμετρα ήταν σχεδόν αναπόφευκτη. Οι διαδρομές μας συχνά τοποθετούνταν δίπλα-δίπλα (από άλλους συναδέλφους, όλως παραδόξως), σαν να ξεκινούσαν από την ίδια αφετηρία και να ακολουθούσαν τους ίδιους κανόνες. Με τον καιρό κατάλαβα ότι οι επαγγελματικές πορείες δεν είναι ποτέ πραγματικά συγκρίσιμες. Ο καθένας κουβαλά διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετικές επιλογές, διαφορετικό υπόβαθρο και διαφορετικές συνθήκες, ακόμη κι όταν εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι βαδίζει στον ίδιο δρόμο. Άλλοι έχουν επενδύσει περισσότερο χρόνο στην πράξη, ενώ κάποιοι άλλοι στη μελέτη και στη δια βίου ακαδημαϊκή εξέλιξη και συνήθως οι διαδρομές αυτές συναντιούνται πολύ αργότερα απ’ όσο νομίζουμε. Έτσι, η χρονιά εκείνη δεν μου έμαθε κάτι για την εμπειρία των άλλων... μου έμαθε περισσότερο πόσο σχετική είναι η έννοια της σύγκρισης.
Το 2024-2025, όσο μπορώ να θυμηθώ, ήταν ίσως η μοναδική περίοδος κατά την οποία αισθάνθηκα πραγματικά αποδεκτή από τον επαγγελματικό μου περίγυρο. Μου δόθηκαν ευκαιρίες να αναλάβω πρωτοβουλίες, να εξελιχθώ (σε ποικίλους τομείς) και να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε νέες προκλήσεις. Για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν ένιωθα ότι έπρεπε να αποδείξω συνεχώς την αξία μου. Μπορούσα απλώς να εργαστώ, να μάθω και να αναπτυχθώ.
Το 2025-2026 τα δεδομένα άλλαξαν ξανά. Αυτή τη φορά ήμουν εγώ εκείνη που διατηρούσε δεύτερη επαγγελματική δραστηριότητα, παράλληλα με τις εθελοντικές μου δράσεις. Ωστόσο, το βασικό σημείο σύγκρισης δεν ήταν πλέον η εμπειρία. Ήταν η οικογένεια... Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη φράση: "Εγώ έχω οικογένεια και παιδί. (Πότε να προλάβω να...;)", υπονοώντας ότι "έχοντας οικογένεια και παιδί δεν είμαστε ίσοι και όμοιοι", κυρίως ως προς τον διαθέσιμο χρόνο και τις υποχρεώσεις που αφορούν τη δουλειά. Η σύγκριση, πλέον, μετατοπίστηκε από το επαγγελματικό πεδίο στις προσωπικές συνθήκες ζωής. Σαν να αναζητούσαμε ξανά ένα κριτήριο που να εξηγεί γιατί ο ένας κάνει κάτι περισσότερο, λιγότερο ή, τέλος πάντων, διαφορετικό από τον άλλον.
Ανακαλώντας τις τρεις τελευταίες χρονιές συνολικά, παρατηρώ ένα ενδιαφέρον μοτίβο. Κάθε χρόνο μεταβαλλόταν το αντικείμενο της σύγκρισης: άλλοτε η εμπειρία, άλλοτε η οικογενειακή κατάσταση. Το κοινό στοιχείο, ωστόσο, παρέμενε σταθερό: η τάση να ερμηνεύεται η πορεία και η συμπεριφορά ενός ανθρώπου μέσα από κάποιο εξωτερικό χαρακτηριστικό.
Και τώρα αναρωτιέμαι με τι θα τύχει να συγκριθώ το ερχόμενο σχολικό έτος...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου